vergessenekinder

hoofdstuk 1 op weg

Pov natascha vandaag is het eindelijk zo ver. ik ga samen met mijn tweeling zusje naar duitsland verhuizen. eerst zag ik er heel erg tegen op om mijn vrienden hier achter te moeten laten,maar we hebben elkaar belooft contact te blijven houden. en ik kan nog altijd naar ze toe in de vakanties. het is bijna 9 uur. nog maar een paar minuten en dan is het echt zover. ik vind het allemaal zo spannend. een heel nieuw land. en een nieuw huis. ik heb er al wel foto's van gezien maar nog niet in het echt. het is een heel mooi huis. best wel groot. groter dan het huis waar we nu in wonen. melanie,mijn tweeling zus, komt mijn kamer in gelopen en zegt "natas kom we moeten gaan." ik kijk voor de laatste keer mijn kamer in en loop dan samen met melanie naar beneden. daar staan mijn ouders al op ons te wachten. "zijn jullie zover?" vraagt mijn vader als wij beneden zijn. "ja we kunnen." zeg ik. "nee wacht. mijn mp3 speler licht nog boven." zegt melanie en ze rent nog snel naar haar kamer. als ze weer beneden is, gaan we echt weg. ik heb mijnmp3 speler nog in mijn zak zitten. er staan niet veel liedjes op, maar dat maakt niet uit want ik luister meestal toch naar tokio hotel. dat is de band waar ik al jaren lang fan van ben. melanie ook. samen zijn wij 4 maart nog naar het concert in ahoy rotterdam geweest. het was echt zo geweldig. hun wonen zelf ook in duitsland. wat zou het leuk zijn als we bij 1 van hun in de buurt komen te wonen. maar dat zal wel niet. daar moet ik echt niet op rekenen. ik zal ze nooit van mijn leven spreken. dat weet ik gewoon. ik pak mijn mp3 uit mijn zak en zet hem aan. zachtjes zing ik mee met vergessene kinder. dat is een van mijn lievelingsnummers van tokio hotel. ik vind dat er zo veel gevoel ik dat liedje zit. als het liedje is afgelopen kijk ik naar buiten. daar zit een meisje. het lijkt of ze ergens op wacht. maar niemand loopt naar haar toe. ze is een vergeten kind. bomen razen voorbij. bijna geen tijd heb ik om de plek om me heen goed te kunnen bekijken. ik luister nog wat muziek, totdat mijn mp3 het na een uur opgeeft. kut ik had ook eerst de baterrijen vannochtend moeten opladen. "mel mag ik met jou mee luisteren?" vraag ik dan maar aan melanie. wij houden toch van de zelfde muziek. ik krijg geen antwoord. dan pas als ik goed kijk zie ik dat ze in slaap is gevallen."pap mag er een cd op?" vraag ik dan maar aanmijn vader. hij zal vast mijn cd zimmer 483 er al uit hebben gehaald. hij zet de cd aan. gelukkig hij heeft hem er nog in laten zitten. ik zing met volle borst mee. bij nummer 8, het liedje reden, begin ik moe te worden en stop met zingen. als eindelijk vergessene kinder komt ben ik gelijk weer helemaal wakker. "natas schat wat vind je nou eigenlijk zo mooi aan dat lied?" vraagt mijn moeder. "gewoon ik weet niet er zit heel veel gevoel in." geef ik haar als antwoord. na vergessene kinder komt alleen nog an deiner seite ( ich bin da) en in de cd al weer afgelopen. het is ongeveer nog 2 uur rijden. waarom duurt dat toch altijd zo lang? na een uur word melanie weer wakker. "zussie lkkr geslapen?" vraag ik aan der. "ja heb gedroomd over mijn prins op het witte paard." zegt ze bijna kwijlend."ben je weer eens aan het dromen over tom?" vraag ik een beetje plagerig. "ja laat mij lekker. beter dan bill." zegt ze. "niet bill is gewoon de mooiste jongen op de hele wereld." zeg ik en ga recht zitten. "natas, mel geen ruzie maken nu." bemoeit onze moeder zich ermee. "doen we niet. toch zussie?" zegt melanie. "nee." geef ik haar gelijk. wij hebben nooit echt ruzie. wij zijn altijd heel lief tegen elkaar. natuurlijk zijn we het niet altijd met elkaar eens maar dat is niemand. "pap hoelang nog?" vraag ik na een tijdje als er een stilte valt. "nog ongeveer een uurtje." zegt hij. dat ik nog lang. we zitten al wel in duitsland. maar dus nog niet op de plek waar we zijn moeten. melanie zet haar mp3 weer aan en vraagt of ik mee wil luisteren. "graag zussie." zeg ik tegen haar. "zus. ik ben ouder." zegt ze gelijk. "ja en 10 minuten maar." zeg ik. samen luisteren we naar haar muziek. na 50 minuten stopt die van haar er ook mee. ach nog maar 10 minuten en dan zijn we bij ons nieuwe huis. ik kijk op de bordjes langs de weg om te kijken in welke plaats we kunnen komen te wonen. ik zie loitsche er ook bij staan. dat is waar tom en bill wonen. maar daar zullen we wel niet gaan wonen. we nemen wel de afslag naar loitsche. toch maar vragen of we daar gaan wonen. "waar gaan we nou wonen?" vraag ik dus maar. "oke omdat we er toch bijna zijn zeg ik het wel. in loitsche." zegt mijn vader. ik kan nu wel een gat in de lucht springen zo blij ben ik.